TURČINU NESTAJALE KOKOŠKE, SRUŠIO ZID, PA OTKRIO TAJNI PODZEMNI GRAD: Ovde bi moglo da živi 20.000 ljudi, ima i...

Naizgled beznačajan problem sa kokoškama doveo je do jednog od najneobičnijih arheoloških otkrića 20. veka. Stanovnik turskog mesta Derinkuju, u oblasti Kapadokije, pokušavao je da sazna zbog čega mu živina neprestano nestaje kroz mali otvor u podrumu. Tokom renoviranja kuće proširio je pukotinu u zidu, ne sluteći da će iza nje otkriti prolaz koji vodi ka ogromnom podzemnom gradu.

Kako navodi BBC, upravo je to slučajno otkriće dovelo do pronalaska Derinkujua, najvećeg i najdubljeg poznatog podzemnog grada u Turskoj. Kompleks se spušta do oko 85 metara ispod površine zemlje, ima 18 nivoa i mogao je da primi gotovo 20.000 ljudi.

Podzemni grad isklesan u vulkanskoj steni

Derinkuju se nalazi u Kapadokiji, području poznatom po mekom vulkanskom tufu. Ova vrsta stene lako se obrađuje, ali je istovremeno dovoljno čvrsta da vekovima očuva stabilnost velikih podzemnih građevina.

Tokom vremena nastala je razgranata mreža tunela i prostorija koje su međusobno povezane. Arheolozi su u gradu otkrili stambene prostorije, kuhinje, skladišta za hranu, škole, crkve i druge objekte koji su omogućavali hiljadama ljudi da duže vreme borave ispod zemlje.

Jedan od najznačajnijih poduhvata graditelja bio je sistem ventilacije. Više od 50 ventilacionih okana obezbeđivalo je dotok svežeg vazduha do svih delova kompleksa, uključujući i njegove najdublje nivoe.

Grad koji se razvijao kroz vekove

Istoričari smatraju da Derinkuju nije nastao odjednom, već da je građen i proširivan tokom više vekova. Prema podacima UNESCO-a, najstariji delovi mogli bi da potiču još iz perioda Frigijaca, tokom prvog milenijuma pre nove ere, dok su kasnije civilizacije nastavile da šire podzemni kompleks.

Pretpostavlja se da su se stanovnici tokom ratova, invazija i verskih progona sklanjali u podzemni grad kako bi pronašli utočište. Ulazi su mogli da budu zatvoreni velikim kamenim vratima kružnog oblika, koja su zbog svoje težine mogla da se pomeraju isključivo iz unutrašnjosti grada, što je značajno otežavalo prodor napadača.

Sve što je bilo potrebno za život nalazilo se pod zemljom

Derinkuju nije bio namenjen samo kao privremeno sklonište. Projektovan je tako da omogući normalan život čitavim zajednicama tokom više meseci.

Duboki bunari obezbeđivali su pijaću vodu, dok su posebne prostorije služile za čuvanje žitarica, vina i stoke. U gradu su postojale zajedničke kuhinje, škole i mesta za bogosluženje, što pokazuje da je mogao da funkcioniše gotovo kao potpuno samostalno naselje.

Prirodno niska temperatura u podzemlju doprinosila je očuvanju zaliha hrane tokom cele godine, dok je razvijen sistem ventilacije omogućavao dovoljan dotok svežeg vazduha čak i na najvećim dubinama.

Prema podacima turskog Ministarstva kulture i turizma, deo Derinkujua danas je dostupan posetiocima, dok arheolozi nastavljaju istraživanja kako bi utvrdili na koji način je grad građen, kako se razvijao kroz istoriju i kakve je veze imao sa drugim podzemnim naseljima u Kapadokiji. Stručnjaci smatraju da veliki deo ove podzemne mreže još nije istražen.

Bonus video:

Espreso/BiznisKurir/BBC/TM